o zmianie ustawy o ochronie
P r o j e k t




                                 U S T A W A
                         z dnia.................

    o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia oraz niektórych innych ustaw[1]


      Art. 1. W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia
(Dz. U. Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 29, poz.
357, z 2001 r. Nr 4, poz. 23, Nr 27, poz. 298 i Nr 123, poz. 1353, z 2002 r.
Nr 71, poz. 656 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173,
poz. 1808) wprowadza się następujące zmiany:
           1)   w art. 1:
             a)   pkt 3 otrzymuje brzmienie:
                "3) zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie
                  usług ochrony osób i mienia,",
             b)   pkt 6 otrzymuje brzmienie:
                "6) zasady ochrony transportowanej broni, amunicji,
                  materiałów wybuchowych oraz innych środków bojowych
                  stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
                  Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
                  Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej,
                  Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji
                  uzbrojonych.";
           2)   w art. 2:
             a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
                "1) kierownik jednostki - osobę, która bezpośrednio zarządza
                  obszarami, obiektami lub urządzeniami podlegającymi
                  obowiązkowej ochronie oraz obszarami, obiektami i
                  urządzeniami chronionymi przez specjalistyczne uzbrojone
                  formacje ochronne,",
             b) pkt 3a otrzymuje brzmienie:
                "3a) transport podlegający obowiązkowej ochronie - transport
                    wartości pieniężnych, broni, amunicji, materiałów
                    wybuchowych lub innych środków bojowych, o których mowa w
                    art. 1 pkt 6,",
             c) po pkt 3a dodaje się pkt 3b w brzmieniu:
                "3b) granica chronionego obszaru i obiektu - linię, ustaloną
                    przez osobę zarządzającą obszarem lub obiektem,
                    wyznaczającą chroniony obszar, obiekt lub ich część,
                    powstałą przez oznakowanie informujące o objęciu tego
                    obszaru, obiektu lub ich części ochroną,",
             d) pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:
                "5) ochrona mienia - działania zapobiegające przestępstwom i
                  wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające
                  powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz
                  polegające na niedopuszczeniu do wstępu i przebywania osób
                  nieuprawnionych na terenie chronionych obszarów, obiektów
                  i urządzeń,
                 6) pracownik ochrony - osobę posiadającą licencję pracownika
                  ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia
                  technicznego i wykonującą zadania ochrony w ramach
                  wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy,
                  który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności
                  gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, a także
                  osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie nie
                  wymagającym licencji na rzecz przedsiębiorcy, który
                  uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej
                  w zakresie ochrony osób i mienia,";
           3)   w art. 3 w pkt 1 lit. c otrzymuje brzmienie:
             "c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych, ma
                teriałów zawierających informacje niejawne oraz innych
                przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych,";
           4)   w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
             "1. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów,
                obiektów i urządzeń jednostek organizacyjnych podległych lub
                nadzorowanych przez:
                1) Ministra Obrony Narodowej,
                2) ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
                3) Ministra Sprawiedliwości,
                4) ministra właściwego do spraw zagranicznych,
                5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
                6) Szefa Agencji Wywiadu,
                a także przepisów dotyczących ochrony transportu broni,
                amunicji, materiałów wybuchowych oraz innych środków
                bojowych, o których mowa w art. 1 pkt 6, wykonywanego przez
                te jednostki.";
           5) w art. 5:
             a) w ust. 2 w pkt 4 lit. c otrzymuje brzmienie:
                "c)  obiekty i obszary posiadające szczególną wartość
                  kulturową oraz muzea i inne obiekty, w których zgromadzone
                  są zabytki,",
             b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                "3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o
                  których mowa w ust. 2, sporządzają: Krajowa Rada
                  Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów
                  centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych lub
                  nadzorowanych jednostek organizacyjnych oraz Prezes
                  Narodowego Banku Polskiego w stosunku do banków.
                  Umieszczenie w wykazie lub wykreślenie z wykazu
                  określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w
                  drodze decyzji administracyjnej.",
             c)   po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
                "3a. Do decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w
                    przedmiocie umieszczenia lub wykreślenia z wykazu
                    określonego obszaru, obiektu lub urządzenia stosuje się
                    odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania admi
                    nistracyjnego. Decyzje Narodowego Banku Polskiego mają
                    moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają
                    natychmiastowemu wykonaniu. Do decyzji tych przepis art.
                    127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje
                    się odpowiednio.",
             d)   ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
                "5.  Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i
                  urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących
                  się na terenie województwa.
                 6.  Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może
                  umieścić w ewidencji, o której mowa w ust. 5, lub
                  wykreślić z tej ewidencji, znajdujące się na terenie
                  województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów
                  niż określone w ust. 3, na wniosek tych podmiotów lub z
                  urzędu.",
             e)   po ust. 6 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
                "7. Wojewoda każdorazowo powiadamia właściwego miejscowo
                  komendanta wojewódzkiego Policji oraz kierownika jednostki
                  o umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia w ewidencji
                  oraz o wykreśleniu go z ewidencji, o której mowa w ust.
                  5.";
           6)   art. 6 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 6. 1. Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada
                      Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowani ministrowie
                      lub kierownicy urzędów centralnych mogą wprowadzić dla
                      jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych
                      regulaminy ogólnych warunków wykonywania ochrony
                      obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5
                      ust. 1, oraz transportów podlegających obowiązkowej
                      ochronie.
                     2. Regulamin ogólnych warunków wykonywania ochrony
                      obszarów, obiektów, urządzeń i transportów
                      podlegających obowiązkowej ochronie wprowadza się po
                      zatwierdzeniu jego projektu przez ministra właściwego
                      do spraw wewnętrznych.
                     3.  Regulamin, o którym mowa w ust. 1, powinien określać
                      w szczególności:
                      1) formę realizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń
                        i transportów,
                      2) rodzaj specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych
                        wyznaczonych do ochrony,
                      3) strukturę organizacyjną i szczegółowy zakres działania 
                        specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,
                      4) zasady organizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń 
                        i transportów,
                      5) rodzaj uzbrojenia i wyposażenia specjalistycznych
                        uzbrojonych formacji ochronnych,
                      6) zasady stosowania zabezpieczeń technicznych,
                      7) rodzaje dokumentów dotyczących wykonywania ochrony,
                       zasady wykonywania przez kierownika jednostki kontroli 
                        funkcjonowania ochrony.";
           7)   po art. 6 dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu:
             "Art. 6a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w po
                     rozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i
                     po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku
                     Polskiego określi, w drodze rozporządzenia, sposób
                     wykonywania i wymagania, jakim powinna odpowiadać
                     ochrona wartości pieniężnych, w szczególności:
                     1) wymagania w zakresie ochrony wartości pieniężnych 
                       przechowywanych w chronionych obiektach i w czasie ich 
                       transportowania,
                     2) rodzaje zabezpieczenia technicznego stosowanego 
                       w ochronie transportowanych wartości pieniężnych,
                     3) warunki techniczne pojazdów przeznaczonych do transportowania
                       wartości pieniężnych i sposób potwierdzania spełniania
                       tych warunków,
                     4) wyposażenie konwojenta,
                     5) warunki i sposób wykonywania konwoju w zależności od rodzaju
                       lub wartości transportowanych wartości pieniężnych,
                     6) warunki wzmacniania przez Policję transportów wartości
                       pieniężnych oraz monitorowania sygnałów alarmowych z obiektów, 
                       w których przechowywane są wartości pieniężne,
                     - uwzględniając konieczność zapewnienia należytego
                     poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych.
              Art. 6b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w po
                     rozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
                     oraz ministrem właściwym do spraw transportu określi, w
                     drodze rozporządzenia, sposób wykonywania i wymagania,
                     jakim powinien odpowiadać transport broni, amunicji,
                     materiałów wybuchowych oraz innych środków bojowych, o
                     których mowa w art. 1 pkt 6, w tym rodzaje
                     zabezpieczenia technicznego stosowanego w ochronie
                     transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych
                     i innych środków bojowych oraz wykorzystywanych środków
                     transportu, wyposażenie konwojenta oraz warunki i sposób
                     wykonywania konwoju, uwzględniając rodzaje i ilości
                     transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych
                     oraz innych środków bojowych.";
              art. 7 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 7. 1. Podstawą ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o
                     których mowa w art. 5 ust. 1, jest plan ochrony
                     uzgodniony z właściwym terytorialnie komendantem
                     wojewódzkim Policji.
                   2. Kierownik jednostki, w terminie miesiąca od dnia
                     uprawomocnienia się decyzji o umieszczeniu obszaru,
                     obiektu lub urządzenia w wykazie lub ewidencji, o
                     których mowa odpowiednio w art. 5 ust. 3 lub 5,
                     przedkłada plan ochrony do uzgodnienia właściwemu
                     terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji.
                  3.   Plan ochrony powinien:
                     1) uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności 
                       jednostki,
                     2) zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń i aktualnego
                       stanu bezpieczeństwa jednostki,
                     3) podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki,
                     4) zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji 
                       ochronnej, a w tym:
                       a)stan etatowy,
                       b) rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia,
                       c) sposób zabezpieczenia broni i amunicji,
                     5) zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych,
                     6) zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki.
                  4. Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu
                     ochrony bierze pod uwagę potencjalny stan zagrożenia
                     jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących
                     przepisach prawa.
                  5.   Odmowa oraz cofniecie uzgodnienia planu ochrony
                     następuje w drodze decyzji administracyjnej.
                  6. Kierownik jednostki jest obowiązany zapewnić
                     organizację ochrony w jednostce w terminie trzech
                     miesięcy od dnia uzgodnienia planu.
                  7. Zmiana planu w zakresie organizacji ochrony jednostki
                     wymaga uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1.
                  8. Komendant wojewódzki Policji może cofnąć uzgodnienie
                     planu ochrony w przypadku, gdy organizacja ochrony i
                     zabezpieczenie techniczne obszaru, obiektu lub
                     urządzenia nie odpowiada aktualnym zagrożeniom
                     jednostki.";
           9) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
             "2. Wewnętrzne służby ochrony, powołane przez przedsiębiorców,
                mogą wykonywać usługi w zakresie ochrony osób i mienia po
                uzyskaniu przez tych przedsiębiorców koncesji, o której mowa
                w art. 15.";
           10)  art. 10 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 10. 1. Właściwy terytorialnie komendant wojewódzki
                       Policji może, w drodze decyzji administracyjnej,
                       wydać zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby
                       ochrony w jednostce, w skład której nie wchodzą
                       obszary, obiekty i urządzenia umieszczone w
                       ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, na wniosek
                       kierowników tych jednostek, uzasadniony ważnym
                       interesem gospodarczym lub publicznym.
                     2. Komendant Główny Policji może, w drodze decyzji
                       administracyjnej, wydać zezwolenie na utworzenie
                       wewnętrznej służby ochrony w jednostce organizacyjnej
                       komendy wojewódzkiej Policji, na wniosek komendanta
                       wojewódzkiego Policji.
                     3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinien
                       zawierać informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3.
                     4. Kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 1, oraz
                       komendant wojewódzki Policji, o którym mowa w ust. 2,
                       jest obowiązany utworzyć wewnętrzne służby ochrony w
                       terminie 3 miesięcy od dnia wydania zezwolenia, o
                       którym mowa odpowiednio w ust. 1 i 2.
                     5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tworzenia
                       wewnętrznych służb ochrony, działających na terenach
                       jednostek organizacyjnych podległych lub
                       nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej albo
                       ministra właściwego do spraw wewnętrznych.";
           11)  w art. 11:
             a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                "1. Zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony nie
                  może być wydane, jeżeli:
                  1) plan ochrony nie zawiera informacji, o których mowa w
                     art. 7 ust. 3,
                  2) jednostka wnioskująca nie zapewnia spełnienia warunków
                     wynikających z przepisów wydanych na podstawie ustawy.",
             b) w ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
                "Komendant Główny Policji oraz komendant wojewódzki Policji,
                w drodze decyzji administracyjnej, cofa zezwolenie na
                działalność wewnętrznej służby ochrony, jeżeli:",
             c) uchyla się ust. 3;
          12)   art. 13 i 14 otrzymują brzmienie:
             "Art. 13. 1.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi,
                      w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb
                      ochrony:
                      1) sposób oraz tryb ich tworzenia, uwzględniając osoby
                        uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych
                        służb ochrony, terminy składania tych wniosków,
                        postępowanie w sprawie tworzenia służb oraz dokumentację 
                        w zakresie tego postępowania,
                      2) strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób 
                        prowadzenia dokumentacji opisującej organizację i przebieg 
                        ochrony, uwzględniając jednostki organizacyjne i stanowiska 
                        służbowe wewnętrznych służb ochrony, zakres działania tych
                        jednostek i osób zajmujących stanowiska służbowe oraz
                        rodzaje dokumentów sporządzanych w toku realizacji zadań,
                      3) uzbrojenie i wyposażenie, uwzględniając liczbę egzemplarzy 
                        broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego,
                        w które może być wyposażona jednostka organizacyjna 
                        lub pracownik wewnętrznej służby ochrony oraz rodzaje
                        i liczbę pozostałego wyposażenia tych służb,
                      4) wzory umundurowania i odznak służbowych, a także elementy 
                        składające się na nazwę służby.
                    2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, należy
                      uwzględnić potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obszarów, 
                      obiektów i urządzeń, znajdującego się w nich mienia, 
                      a także bezpieczeństwa osób przebywających w ich granicach.
             Art. 14. Minister Obrony Narodowej dla wewnętrznych służb
                    ochrony działających na terenach podległych lub
                    nadzorowanych przez niego jednostek organizacyjnych, a
                    minister właściwy do spraw wewnętrznych dla wewnętrznych
                    służb ochrony działających na terenach urzędów
                    obsługujących organy podległe lub nadzorowane przez tego
                    ministra mogą określić, w drodze rozporządzenia:
                    1) warunki i tryb tworzenia tych służb, uwzględniając osoby 
                      uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych 
                      służb ochrony oraz osoby uprawnione do tworzenia tych służb,
                    2) strukturę organizacyjną i zakres działania tych służb
                      oraz sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej wykonywania
                      ochrony, 
                    3) uzbrojenie i wyposażenie tych służb, uwzględniając należność
                      broni palnej bojowej i amunicji oraz środków przymusu
                      bezpośredniego i innego wyposażenia w zależności od kategorii
                      obiektu,
                    4) umundurowanie i odznaki służbowe, uwzględniając rodzaje 
                      umundurowania i odznak służbowych oraz zestaw należności
                      umundurowania.";
           13)  tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:
                                 "Rozdział 4
               Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług
               ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności";
           14)   w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
              "2. Koncesji nie wymaga działalność gospodarcza, w zakresie
                 której wykonywane są usługi, o których mowa w art. 3 pkt 1
                 lit. a, polegające na przechowywaniu rzeczy na zasadzie
                 depozytu oraz działalność gospodarcza w zakresie, o którym
                 mowa w art. 3 pkt 2, jeżeli nie dotyczy ochrony obszarów,
                 obiektów i urządzeń umieszczonych w ewidencji, o której mowa
                 w art. 5 ust. 5, lub transportów podlegających obowiązkowej
                 ochronie.";
           15)   art. 16 i 17 otrzymują brzmienie:
             "Art. 16. 1. Organem właściwym do udzielenia, odmowy
                       udzielenia, zmiany, ograniczenia jej zakresu oraz
                       cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności
                       gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia,
                       w drodze decyzji administracyjnej, jest minister
                       właściwy do spraw wewnętrznych.
                     2.   Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1,
                       minister właściwy do spraw wewnętrznych zasięga
                       opinii właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego
                       Policji.
                     3. Przed wydaniem decyzji o cofnięciu koncesji minister
                       właściwy do spraw wewnętrznych może zasięgnąć opinii
                       organizacji pracodawców i przedsiębiorców o
                       przedsiębiorcy będącym członkiem takiej organizacji.
                     4.   Opinii, o której mowa w ust. 2, nie zasięga się w
                       przypadku wydawania decyzji zmieniającej albo
                       cofającej koncesję z przyczyn określonych w się. 22
                       ust. 1.
                     5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych informuje
                       właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji
                       o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.
              Art. 17. 1.   Koncesję wydaje się na wniosek przedsiębiorcy,
                       jeżeli licencję drugiego stopnia, o której mowa w
                       się. 27 ust. 1 lub się. 29 ust. 1, posiada ten
                       przedsiębiorca lub co najmniej jedna osoba uprawniona
                       albo wchodząca w skład organu uprawnionego do
                       reprezentowania przedsiębiorcy lub pełnomocnik, usta
                       nowiony w celu kierowania działalnością określoną w
                       koncesji; przez osobę uprawnioną do reprezentowania
                       przedsiębiorcy rozumie się także prokurenta.
                     2.   Koncesję wydaje się, jeżeli:
                        1) przedsiębiorca będący osobą fizyczną, osoba stanowiąca
                          organ lub wchodząca  w skład organu uprawnionego
                          do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurent
                          oraz wspólnik spółki cywilnej, jawnej i komandytowej 
                          nie byli karani za przestępstwo umyślne lub umyślne 
                          przestępstwo skarbowe,
                        2) przedsiębiorca nie jest wpisany do rejestru dłużników 
                          niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.
                     3. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:
                       1) firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siędziby i adresu
                         lub adresu zamieszkania,
                       2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji 
                         działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji 
                         podatkowej (NIP),
                       3) określenie zakresu i form działalności gospodarczej, 
                         na którą ma być udzielona koncesja,
                       4) określenie czasu na jaki ma być udzielona koncesja,
                       5) określenie obszaru świadczenia usług objętych koncesją,
                       6) planowaną datę rozpoczęcia wykonywania
                          działalności gospodarczej objętej koncesją,
                       7) siedziby i adresy oddziałów (filii) mających
                          wykonywać działalność gospodarczą objętą koncesją,
                        adresy miejsc, w których będzie przechowywana
                          dokumentacja, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2,
                       9) dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób
                          uprawnionych lub wchodzących w skład organu
                          uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy oraz
                          pełnomocnika, ustanowionego w celu kierowania
                          działalnością określoną w koncesji, zawierające:
                          imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia,
                          obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby
                          posiadającej obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita
                          Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
                          państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o
                          Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim
                          Obszarze Gospodarczym - serię i numer paszportu
                          albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość,
                          oraz adresy zameldowania tych osób na pobyt stały i
                          czasowy, a także informację o posiadaniu licencji
                          drugiego stopnia.
                       4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
                          1) aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców 
                            lub zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności
                            gospodarczej,
                          2) poświadczoną kopię dokumentu stwierdzającego posiadanie
                            licencji drugiego stopnia osoby, o której mowa w ust. 1,
                          3) zaświadczenie o nie wpisaniu przedsiębiorcy do rejestru
                            dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego 
                            oraz o niekaralności osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1.
                       5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                          drodze rozporządzenia, wzór wniosku składanego do
                          organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiega
                          jącego się o udzielenie koncesji na wykonywanie
                          działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony
                          osób i mienia, z uwzględnieniem danych zawartych w
                          art. 17 ust. 3.";
                                           
          16) art. 18 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 18. 1. Koncesja zawiera:
                      1)   firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i
                         adresu lub adresu zamieszkania,
                      2) numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji
                         działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji
                         podatkowej (NIP),
                      3) imię i nazwisko przedsiębiorcy będącego osobą
                         fizyczną, osoby uprawnionej albo wchodzącej w skład
                         organu uprawnionego do reprezentowania
                         przedsiębiorcy, a także pełnomocnika, w przypadku
                         jego ustanowienia do kierowania działalnością objętą
                         koncesją, ze wskazaniem osoby lub osób posiadających
                         licencję pracownika ochrony drugiego stopnia i
                         określeniem zakresu oraz numeru licencji,
                      4) określenie zakresu i form działalności, na które
                         jest udzielona, oraz datę rozpoczęcia działalności,
                      5) czas na jaki została udzielona,
                      6) określenie obszaru, na którym świadczone mogą być
                         usługi.
                     2. Koncesja może zawierać szczególne warunki wykonywania
                      działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób
                      i mienia, określone przez organ, o którym mowa w art.
                      16 ust. 1.
                     3. Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi
                      koncesyjnemu zmiany danych, o których mowa w ust. 1 pkt
                      1 i 3 oraz w art. 17 ust. 3 pkt 7-9.";
          17)   art. 19 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 19. 1.  Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą
                      w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany:
                      1) powiadomić organ koncesyjny o podjęciu i trwałym 
                        zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej,
                      2) prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą 
                        zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych 
                        i realizowanych umów,
                      3) przedstawić dokumentację, o której mowa w pkt 2, 
                        na żądanie organu upoważnionego do kontroli,
                      4) zachowywać formę pisemną umów w zakresie wykonywanej
                        działalności gospodarczej,
                      5) nie dopuścić, aby przerwa w spełnianiu warunku, 
                        o którym mowa w art. 17 ust. 1, była dłuższa niż 14 dni,
                      6) rozpocząć wykonywanie działalności gospodarczej 
                        w wyznaczonym terminie, a w przypadku nierozpoczęcia 
                        wykonywania działalności, niezwłocznie zwrócić
                        koncesję organowi koncesyjnemu.
                     2.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                      drodze rozporządzenia, rodzaje i sposób prowadzenia
                      dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oraz czas
                      jej przechowywania, uwzględniając dane jakie powinny
                      zawierać poszczególne rodzaje dokumentacji.";
          18)   w art. 20 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
             "1) oznaczyć pracowników ochrony w sposób jednolity, umożli
                wiający ich identyfikację oraz identyfikację podmiotu
                zatrudniającego, chyba że identyfikacja uniemożliwiałaby
                wykonywanie zadań ochrony, a fakt ten został odnotowany w
                dokumentacji dotyczącej realizowanych umów,";
          19)   art. 23 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 23. 1.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych jest
                      uprawniony do kontroli wykonywania działalności
                      gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.
                     2.  Organ, o którym mowa w ust. 1, może upoważnić
                      Komendanta Głównego Policji lub komendantów
                      wojewódzkich Policji do przeprowadzania kontroli
                      wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług
                      ochrony osób i mienia.";
          20)   w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
             "4.  Pracownikiem ochrony wykonującym zadania ochrony w
                zakresie niewymagającym licencji nie może być osoba karana za
                przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz
                niespełniająca warunku, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt
                4.";
          21)   w art. 26:
             a)   w ust. 1:
                - pkt 2 otrzymuje brzmienie:
                  "2) pracowników ochrony konwojujących wartości pieniężne,
                     materiały zawierające informacje niejawne oraz inne
                     przedmioty wartościowe lub niebezpieczne,",
                - pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:
                  "5) pracowników ochrony mających prawo do czynności
                     określonych w art. 36 ust. 1 pkt 4, 6 i 7,
                   6) pracowników ochrony wykonujących czynności na
                     obszarach, w obiektach i na urządzeniach podlegających
                     obowiązkowej ochronie oraz poza nimi, jeżeli czynności
                     te dotyczą tych obszarów, obiektów i urządzeń,",
                - po pkt 6 dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
                  "7) pracowników ochrony wykonujących zadania w obiektach
                     użyteczności publicznej w czasie ogólnej dostępności
                     tych obiektów.",
             b)   w ust. 2:
                - uchyla się pkt 3,
                - pkt 5 otrzymuje brzmienie:
                  "5) nie była karana za przestępstwo umyślne lub umyślne
                     przestępstwo skarbowe.",
                - uchyla się pkt 6,
             c)   w ust. 3:
                - pkt 1 otrzymuje brzmienie:
                  "1) posiada pozytywną opinię wydaną przez komendanta
                     powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu
                     na jej miejsce zamieszkania, a w przypadku obywatela
                     innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego
                     Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
                     Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -
                     strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - przez
                     organ odpowiedniego szczebla i kompetencji w państwie
                     członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
                     Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -
                     stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
                     właściwy ze względu na miejsce zamieszkania,",
                - pkt 3 otrzymuje brzmienie:
                  "3) legitymuje się:
                     a) wykształceniem co najmniej podstawowym i zdała egzamin
                       na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego
                       stopnia lub uzyskała, trybie przepisów ustawy z dnia 
                       26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych 
                       w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji 
                       do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U. Nr 87, poz. 954, 
                       z 2002 r. Nr 71, poz. 655, z 2003 r. Nr 190, poz. 1864 
                       oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959), decyzję w sprawie uznania
                       kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej 
                       pierwszego stopnia, albo
                     b) tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób i mienia 
                       albo dyplomem ukończenia studiów lub świadectwem ukończenia 
                       studiów podyplomowych w zakresie ochrony fizycznej osób 
                       i mienia.
                  4. Osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej 
                    pierwszego stopnia jest obowiązana raz na trzy lata lub, 
                    gdy w orzeczeniu lekarskim wskazano krótszy termin następnego 
                    badania, do dnia upływu tego terminu, poddawać się badaniom 
                    i przedstawić właściwemu ze względu na jej miejsce zamieszkania 
                    komendantowi wojewódzkiemu Policji aktualne orzeczenie
                    lekarskie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.";
          22)   art. 27 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 27. 1.  Licencja pracownika ochrony fizycznej drugiego
                      stopnia uprawnia do:
                      1) opracowywania planów ochrony w zakresie bezpośredniej 
                        ochrony fizycznej obszarów, obiektów i urządzeń podlegających 
                        obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i urządzeń
                        chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,
                      2) organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony
                        fizycznej.
                     2.  O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej
                      drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która spełnia
                      warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i
                      5.
                     3.  Licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego
                      stopnia wydaje się osobie, która:
                      1)   spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3
                         pkt 1,
                      2)   legitymuje się:
                         a) co najmniej wykształceniem średnim i zdała
                           egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej
                           drugiego stopnia lub uzyskała, w trybie przepisów
                           ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach
                           uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii
                           Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów
                           regulowanych, decyzję w sprawie uznania
                           kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony
                           fizycznej z licencją drugiego stopnia, albo
                         b) tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób
                           i mienia albo dyplomem ukończenia studiów lub
                           świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w za
                           kresie ochrony fizycznej osób i mienia.";
          23)   po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu:
             "Art. 27a. Egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej
                     pierwszego i drugiego stopnia organizuje właściwy ze
                     względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o
                     licencję komendant wojewódzki Policji, a w przypadku
                     osoby nie posiadającej miejsca zamieszkania na
                     terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant
                     Stołeczny Policji.";
          24)   w art. 28:
             a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                "1.  Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego
                  pierwszego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o
                  których mowa w art. 3 pkt 2.",
             b)   ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                "3.  Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego
                  pierwszego stopnia wydaje się osobie, która:
                  1)   spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt
                     1,
                  
                  2)   posiada:
                     a) wykształcenie co najmniej zasadnicze zawodowe i ukończyła 
                       kurs pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego
                       stopnia lub uzyskała, w trybie przepisów ustawy z dnia
                       26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych 
                       w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji 
                       do wykonywania zawodów regulowanych, decyzję w sprawie
                       uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika zabezpieczenia 
                       technicznego z licencją pierwszego stopnia, albo
                     b) wykształcenie co najmniej zasadnicze zawodowe o specjalności
                       informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności,
                       telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej
                       albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie
                       odrębnych przepisów.";
          25)   w art. 29:
             a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                "1.  Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego
                  drugiego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o
                  których mowa w art. 3 pkt 2 oraz do:
                  1) opracowywania planów ochrony w zakresie zabezpieczenia
                     technicznego obszarów, obiektów i urządzeń podlegających
                     obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i
                     urządzeń chronionych przez specjalistyczne uzbrojone for
                     macje ochronne,
                  2)   organizowania i kierowania zespołami pracowników
                     zabezpieczenia technicznego.",
             b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                "3.  Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego
                  drugiego stopnia wydaje się osobie, która:
                  1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,
                  2)   posiada:
                     a) co najmniej wykształcenie średnie, 2-letni staż pracy
                       w zakresie zabezpieczenia technicznego i ukończyła kurs
                       pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia 
                       lub uzyskała, w trybie przepisów ustawy z dnia
                       26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych 
                       w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji 
                       do wykonywania zawodów regulowanych, decyzję w sprawie 
                       uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony
                       zabezpieczenia technicznego z licencją drugiego stopnia, 
                       albo
                     b) tytuł zawodowy technika lub dyplom ukończenia studiów 
                       na kierunku technicznym, w zakresie specjalności: 
                       informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności,
                       telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej
                       albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany 
                       na podstawie odrębnych przepisów.";
          26)   art. 30 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 30. 1.  Licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i
                      cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze
                      względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się
                      lub posiadającej licencję komendant wojewódzki Policji,
                      a w przypadku osoby nieposiadającej miejsca
                      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
                      Komendant Stołeczny Policji.
                    2. Licencje wydaje się na czas nieokreślony.
                    3. Za wydanie licencji pobiera się opłatę stanowiącą
                      dochód budżetu państwa.
                    4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
                      z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
                      określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb
                      wnoszenia opłaty za wydanie licencji pracownika
                      ochrony, w tym miejsce i czas wnoszenia opłaty, uwzględ
                      niając relację nie przekraczającą ź wysokości tej
                      opłaty w stosunku do wysokości opłaty skarbowej za
                      koncesję na usługi w zakresie ochrony osób i mienia.
                    5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                      drodze rozporządzenia:
                      1) tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej 
                        i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego 
                        oraz wzór dokumentu stwierdzającego posiadanie
                        licencji, uwzględniając wymiary, barwę i elementy
                        graficzne wzoru dokumentu stwierdzającego posiadanie 
                        licencji, a także wzór wniosku o wydanie licencji,
                      2) tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji
                        opinii o pracownikach ochrony, uwzględniając konieczność 
                        wydawania opinii w razie wystąpienia okoliczności 
                        uzasadniających zmianę opinii stanowiącej podstawę 
                        wydania licencji.";
          27)   w art. 31:
             a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                "1.  Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji,
                  jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art.
                  26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3,
                  art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 3.",
             b)   po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
                "3.  Komendant wojewódzki Policji, w przypadku cofnięcia
                  licencji, zatrzymuje dokument stwierdzający dotychczasowe
                  posiadanie licencji.";
          28)   art. 33 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 33. 1.  Za egzamin na licencję pracownika ochrony
                      fizycznej od osoby składającej egzamin pobiera się
                      opłatę w wysokości zapewniającej pokrycie kosztów
                      egzaminu, stanowiącą dochód budżetu państwa.
                     2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w
                      porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
                      publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb
                      wnoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz sposób
                      ustalania jej wysokości, uwzględniając w szczególności
                      termin jej wnoszenia oraz kalkulację kosztów egzaminów
                      obejmującą koszty organizacyjno-techniczne tych
                      egzaminów oraz wynagrodzenia egzaminatorów.";
          29)   po art. 33 dodaje się art. 33a i 33b w brzmieniu:
             "Art. 33a.   Członkowie komisji przeprowadzającej egzaminy, o
                     których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz w art.
                     27 ust. 3 pkt 2 lit. a, za udział w jej pracach
                     otrzymują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej
                     50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatniego
                     kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu
                     Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
                     Polskiej "Monitor Polski".
              Art. 33b. 1. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr
                       zawierający:
                       1) dane osobowe osób:
                          a) posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej,
                          b) posiadających licencję pracownika zabezpieczenia
                            technicznego,
                          c) ubiegających się o licencje pracownika ochrony fizycznej 
                            lub zabezpieczenia technicznego,
                       2) informacje o decyzjach i postanowieniach wydanych 
                         w postępowaniu w sprawie licencji pracownika ochrony fizycznej
                         lub zabezpieczenia technicznego.
                     2. Dane osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c,
                       przechowuje się w rejestrze do czasu zakończenia
                       postępowania o wydanie licencji.
                     3. Dane osobowe osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
                       obejmują:
                       1) imię i nazwisko,
                       2) imię ojca i imię matki,
                       3) datę i miejsce urodzenia,
                       4) adres zamieszkania,
                       5) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu 
                         Ewidencji Ludności.
                     4. Komendant Główny Policji upowszechnia w Biuletynie
                       Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Komendy
                       Głównej Policji, wykaz osób posiadających licencję
                       pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia tech
                       nicznego.
                     5. Wykaz, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
                       1) imię i nazwisko,
                       2) rodzaj licencji,
                       3) numer licencji.";
          30)   art. 34 i 35 otrzymują brzmienie:
             "Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu
                      z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz
                      ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
                      określi, w drodze rozporządzenia:
                      1) zakres oraz tryb przeprowadzania badań lekarskich 
                        i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba,
                        ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej
                        pierwszego stopnia oraz zakres, tryb i częstotliwość
                        przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, którym
                        jest obowiązana poddać się osoba posiadająca taką licencję,
                      2) warunki i tryb:
                         a) rozpatrywania odwołań od orzeczeń lekarskich i
                           psychologicznych,
                         b) kontroli wykonywania badań lekarskich i
                           psychologicznych, dokumentowania tych badań oraz
                           wydawania orzeczeń lekarskich,
                      3) sposób prowadzenia ewidencji lekarzy oraz psychologów 
                        uprawnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń, 
                        o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2,
                      4) sposób prowadzenia, udostępniania i przechowywania dokumentacji
                        medycznej związanej z badaniami lekarskimi i psychologicznymi
                        oraz wzory stosowanych dokumentów,
                      5)maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne
                      - uwzględniając potrzebę zapewnienia, aby czynności, o
                      których mowa w art. 3 pkt 1, były wykonywane przez
                      osoby posiadające odpowiedni stan zdrowia.
                    2. Opłaty za badania lekarskie i psychologiczne, którym
                      jest obowiązana poddać się osoba, ubiegająca się o
                      wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej
                      pierwszego stopnia oraz badania lekarskie i
                      psychologiczne, którym jest obowiązana poddać się osoba
                      posiadająca taką licencję, ponosi osoba poddana
                      badaniu, a w odniesieniu do pracowników, pracodawca
                      zatrudniający tę osobę.
                    3. Badania lekarskie i psychologiczne, którym jest
                      obowiązana poddać się osoba, ubiegająca się o wydanie
                      licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego
                      stopnia oraz badania lekarskie i psychologiczne, którym
                      jest obowiązana poddać się osoba posiadająca taką
                      licencję, w stosunku do pracowników przeprowadza się na
                      podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, a
                      orzeczenie lekarskie wydane na ich podstawie traktuje
                      się jako orzeczenie, o którym mowa w art. 229 § 4
                      Kodeksu pracy.
              Art. 35. 1.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi,
                      w drodze rozporządzenia, zakres obowiązujących tematów
                      egzaminów, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a
                      oraz w art. 27 ust. 3 pkt 2 lit. a, a także skład
                      komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egza
                      minów.
                    2. Wydając przepisy, o których mowa w ust. 1, należy
                      uwzględnić różnice wymagań wynikające ze stopnia
                      licencji, a także dążyć do zapewnienia znajomości
                      odpowiednich przepisów prawa, psychologii, zasad
                      udzielania pomocy przedmedycznej, zasad organizacji i
                      wykonywania ochrony, zasad użycia broni palnej bojowej
                      i środków przymusu bezpośredniego, zasad samoobrony i
                      technik interwencyjnych, a także innych umiejętności
                      niezbędnych do wykonywania zawodu pracownika ochrony.
                      Należy również zapewnić obiektywny sposób oceny osób
                      egzaminowanych i profesjonalny skład komisji.";
                    
                    
          31)   art. 36 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 36. 1. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony
                      osób i mienia w granicach chronionych obszarów,
                      obiektów i urządzeń ma prawo do:
                      1) ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na terenie 
                        chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,
                      2) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,
                        w przypadkach:
                         a) ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na
                           terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,
                         b) gdy osoba popełniła przestępstwo lub wykroczenie
                           przeciwko dobrom powierzonym ochronie lub inny
                           czyn wyrządzający szkodę w mieniu,
                      3) wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu 
                        w przypadku stwierdzenia braku uprawnień do przebywania
                        na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń 
                        albo stwierdzenia zakłócania porządku,
                      4) dokonywania w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie
                        oraz w zakładach pracy, jeżeli wynika to z regulaminu pracy,
                        kontroli osobistej, a także przeglądania bagaży, ładunku
                        w środkach transportu, w celu sprawdzenia, czy mienie
                        chronione nie jest bezprawnie wynoszone lub wywożone 
                        oraz czy nie są wnoszone lub wwożone przedmioty niebezpieczne,
                      5) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie 
                        zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla 
                        chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób 
                        Policji,
                      6) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
                        w art. 38 ust. 2, w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych 
                        ochronie lub w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego
                        zamachu na pracownika ochrony,
                      7) użycia broni palnej bojowej - jeżeli środki przymusu 
                        bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, okazały się
                        niewystarczające lub ich użycie, ze względu na okoliczności
                        danego zdarzenia, nie jest możliwe - wyłącznie 
                        w następujących przypadkach:
                         a) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego
                           zamachu na życie lub zdrowie pracownika ochrony
                           albo innej osoby,
                         b) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do
                           wezwania natychmiastowego porzucenia broni lub
                           innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie
                           zagrozić może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony
                           albo innej osoby,
                         c) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie,
                           przemocą odebrać broń palną bojową pracownikowi
                           ochrony albo innej osobie uprawnionej do
                           posiadania takiej broni,
                         d) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i
                           bezprawnego zamachu na ochraniane osoby, materiały
                           zawierające informacje stanowiące tajemnicę
                           państwową, wartości pieniężne oraz inne przedmioty
                           wartościowe lub niebezpieczne.
                    2.   Użycie broni palnej bojowej powinno następować w
                      sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie,
                      przeciwko której użyto broni i nie może zmierzać do
                      pozbawienia jej życia, a także narażać na
                      niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.
                    3.   Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być
                      wykonane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra
                      osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.
                    4.   Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
                      szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-
                      5, a także sposób dokumentowania tych czynności,
                      uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności
                      podejmowanych przez pracownika ochrony czynności, a
                      także potrzebę poszanowania dóbr osobistych oraz
                      wolności i praw osób, wobec których podejmowane są te
                      czynności.";
          32)   art. 37 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 37. Do pracownika ochrony posiadającego licencję
                     pracownika ochrony fizycznej, wykonującego zadania
                     ochrony osób lub mienia poza granicami chronionych
                     obszarów, obiektów i urządzeń stosuje się przepisy art.
                     36 ust. 1 pkt 5-7.";
           33)  w art. 38:
             a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                "1.  Pracownik ochrony może stosować środki przymusu
                  bezpośredniego w przypadkach określonych w art. 36 ust. 1
                  pkt 6 i art. 37 wyłącznie wobec osób uniemożliwiających
                  wykonanie przez niego zadań określonych w ustawie.",
             b)   ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                "5.  Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
                  szczegółowe warunki i sposoby użycia środków przymusu
                  bezpośredniego, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w
                  szczególności czynności pracownika ochrony przed użyciem
                  środków przymusu bezpośredniego i po ich użyciu, zwłaszcza
                  w razie śmierci lub pogorszenia stanu zdrowia osoby, wobec
                  której zastosowano środek przymusu bezpośredniego i sposób
                  dokumentowania użycia tych środków.",
             c)   uchyla się ust. 6;
          34)   art. 39-41 otrzymują brzmienie:
             "Art. 39. 1.  Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
                      szczegółowe warunki i sposób postępowania pracowników
                      ochrony przy użyciu broni palnej bojowej, uwzględniając
                      czynności pracowników ochrony przed użyciem broni
                      palnej bojowej i po jej użyciu, w szczególności w razie
                      śmierci lub zranienia osoby, wobec której użyto broni,
                      tryb zawiadamiania przełożonych o użyciu broni i sposób
                      dokumentowania użycia broni.
                    2.   Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                      drodze rozporządzenia, sposób uzbrojenia
                      specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i
                      warunki przechowywania oraz ewidencjonowania broni i
                      amunicji, uwzględniając rodzaje broni palnej bojowej i
                      środków przymusu bezpośredniego składające się na
                      wyposażenie, wzory dokumentów związanych z
                      przechowywaniem broni oraz konieczność uniemożliwienia
                      dostępu do broni i amunicji osobom nieuprawnionym.
              Art. 40. 1. Kierownik jednostki lub przedsiębiorca, który
                      uzyskał koncesję na wykonywanie działalności
                      gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia
                      wyposaża pracownika ochrony fizycznej, stosownie do
                      realizowanych przez niego zadań, w środki przymusu
                      bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2-
                      6, oraz w broń palną bojową.
                    2.   Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41,
                      przydzieloną broń palną bojową tylko będąc w
                      umundurowaniu lub ubiorze używanym przez
                      specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne.
                    3.   Przepisu ust. 2 nie stosuje się do pracowników
                      ochrony wykonujących zadania ochrony osób.
             Art. 41. Pracownik ochrony nie może nosić przy sobie broni
                    palnej bojowej, jeżeli wykonuje zadania pracownika służby
                    porządkowej w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997
                    r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2001 r. Nr
                    120, poz. 1298, Nr 123, poz. 1353, z 2002 r. Nr 25, poz.
                    253, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 oraz z 2004 r. Nr 187,
                    poz. 1922).";
          35)   tytuł rozdziału 7 otrzymuje brzmienie:


                                 "Rozdział 7

             Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi
             oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających
             obowiązkowej ochronie";

          36)   art. 43 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 43. 1.  Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad
                      działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji
                      ochronnych oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i
                      urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, z
                      zastrzeżeniem art. 44, w zakresie:
                      1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i
                         mienia,
                      2) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych
                         kwalifikacji i uprawnień,
                      3) sposobu zabezpieczenia i ewidencjonowania broni i
                         amunicji,
                      4) sposobów użycia przez pracowników tych formacji
                         środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej
                         bojowej.
                    2.   Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:
                      1) wstępie na teren chronionych obszarów, obiektów 
                        i urządzeń oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania
                        bądź wglądu w dokumentację opisującą organizację 
                        i przebieg ochrony,
                      2) wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy wykonującego
                        działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia,
                        w takich dniach i godzinach, w jakich jest wykonywana 
                        lub powinna być wykonywana działalność, oraz żądaniu
                        wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację 
                        związaną z realizacją usług wykonywanych przez 
                        specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną,
                     3) kontroli organizacji i sposobu działania oraz współpracy
                       z innymi formacjami i służbami,
                     4) kontroli wyposażenia w środki przymusu bezpośredniego,
                       broń palną bojową, amunicję oraz sposobu ich zabezpieczenia
                       i ewidencjonowania,
                     5) kontroli realizacji planu ochrony obszaru, obiektu
                       lub urządzenia podlegającego obowiązkowej ochronie
                       albo innego obszaru, obiektu lub urządzenia chronionego
                       przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,
                     6) wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie 
                       stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowaniu działalności
                       specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów 
                       prawa.
                    3. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli uchybień i
                      nieprawidłowości, do ich usunięcia, w terminie
                      określonym w zaleceniu, jest obowiązany:
                      1) kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, 
                        obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie,
                      2) przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie
                        działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, 
                        posiadający pozwolenie na broń na okaziciela.";
          37)   w art. 44 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
             "2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia,
                warunki i sposób ochrony terenów jednostek organizacyjnych
                podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
                nadzorowanych, chronionych przez specjalistyczne uzbrojone
                formacje ochronne, uwzględniając w szczególności osoby
                uprawnione do zaangażowania przedsiębiorcy do ochrony, zakres
                umowy na wykonywanie usług ochrony i sposób jej realizacji
                oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa terenów tych
                jednostek.";
          38)   art. 45 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 45. Przepisy art. 43 i 44 nie naruszają uprawnień
                     właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych w
                     zakresie sprawowania przez nich nadzoru nad
                     działalnością wewnętrznych służb ochrony oraz
                     pracowników przedsiębiorców świadczących usługi ochrony
                     osób i mienia w podległych lub nadzorowanych jednostkach
                     organizacyjnych.";
          39)   w art. 46 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
             "2.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
                rozporządzenia:
                1) wzór i szczegółowy tryb wydawania upoważnień do kontroli 
                  oraz wykonywania czynności, o których mowa w art. 43 ust. 2,
                  uwzględniając w szczególności osoby uprawnione do składania
                  wniosków o wydanie upoważnienia i osoby uprawnione 
                  do wykonywania kontroli, okres na jaki wydawane jest 
                  upoważnienie i sposób ewidencji wydanych upoważnień,
                2) sposób i tryb przeprowadzania kontroli oraz sposób 
                  dokumentowania kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia
                  sprawnego przebiegu kontroli.";
          40)   art. 47 otrzymuje brzmienie:
             "Art. 47. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                     drodze rozporządzenia, warunki, zakres i tryb współpracy
                     specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z
                     Policją, Strażą Graniczną, jednostkami ochrony
                     przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi
                     (miejskimi), uwzględniając osoby i organy uprawnione do
                     podejmowania współpracy oraz potrzebę zapewnienia
                     sprawnego przebiegu tej współpracy.";
           41)  art. 49 i 50 otrzymują brzmienie:
             "Art. 49. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie usług
                     ochrony osób i mienia bez wymaganej koncesji, podlega
                     grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia
                     wolności do lat 2.
              Art. 50. Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań
                     przekroczył uprawnienia lub nie dopełnił obowiązku,
                     naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka,
                     podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.";
          42)   po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu:
             "Art. 50a. 1. Kto, wykonując działalność gospodarczą w zakresie
                       usług ochrony osób i mienia na podstawie koncesji,
                       zatrudnia do wykonywania bezpośredniej ochrony
                       fizycznej lub zabezpieczenia technicznego osobę
                       nieposiadającą wymaganej licencji, podlega grzywnie,
                       karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności
                       do roku.
                     2.   Tej samej karze podlega, kto nie posiadając
                       licencji wykonuje czynności wymagające takiej
                       licencji.".

      Art. 2. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r.
Nr 7, poz. 58, z późn. zm.)[2] w art. 1 w ust. 2 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w
brzmieniu:
           "5a) wzmacnianie obowiązkowych transportów wartości pieniężnych w
               zakresie określonym w odrębnych przepisach,".
  
      Art. 3. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.)[3] po art. 129a dodaje się
art. 129b w brzmieniu:
            "Art. 129b. 1. Pojazdy specjalne (bankowozy) transportujące
                      wartości pieniężne mogą być zwolnione z kontroli ruchu
                      drogowego na podstawie przepustki wydawanej przez
                      Komendanta Głównego Policji.
                    2.   Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w
                      drodze rozporządzenia, wzór i tryb wydawania przez
                      Komendanta Głównego Policji przepustek, o których mowa
                      w ust. 1, oraz warunki posługiwania się tymi
                      przepustkami, uwzględniając konieczność zapewnienia
                      należytego poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości
                      pieniężnych.".
  
      Art. 4. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim
(Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2) w art. 11 w ust. 5 uchyla się pkt 1.
  
  
      Art. 5. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w
życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
            2. Osoba, która na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskała
licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, zachowuje prawo do
wykonywania czynności zastrzeżonych w niniejszej ustawie dla pracownika
ochrony fizycznej posiadającego licencję drugiego stopnia, a prawo do
wykonywania czynności zastrzeżonych dla pracownika ochrony fizycznej
posiadającego licencję pierwszego stopnia - do upływu ważności badań
lekarskich uprawniających do posiadania licencji.
           3. Osobie, która na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskała
licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i spełnia wymagania, o
których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, wydaje się, na jej wniosek, licencję
pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
           4. Za wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego
stopnia w trybie, o którym mowa w ust. 3, nie pobiera się opłaty.

      
      Art. 6. Akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych
zmienianych ustawą, zachowują moc do czasu ich zastąpienia przez akty
wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż rok od dnia wejścia w życie ustawy.


      Art. 7. Ogłoszenie tekstu jednolitego ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.
o ochronie osób i mienia nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia
niniejszej ustawy.


      Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia
ogłoszenia.




                          U Z A S A D N I E N I E
   
Przedmiotowa nowelizacja stanowi wynik konfrontacji pierwszej, na gruncie prawa
polskiego, ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia z doświad
czeniami ponad sześcioletniego praktycznego jej stosowania.
Niektóre regulacje zawarte w niej okazały się nie dość precyzyjne, a w innych
przypadkach praktyka wskazała na konieczność ich zmiany.
- W związku z treścią art. 36 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.
  o ochronie osób i mienia dotyczących uprawnień pracowników ochrony do
  stosowania środków przymusu bezpośredniego, broni palnej bojowej i wykonywania
  innych czynności związanych z ochroną, których zakres został zróżnicowany w
  zależności od granic terenu, na którym czynności te są wykonywane - zachodzi
  konieczność zdefiniowania pojęcia "granic chronionych obszarów i obiektów".
  Doprecyzowano także definicje pojęć "kierownik jednostki", "transport
  podlegający obowiązkowej ochronie", "ochrona mienia" i "pracownik ochrony".
- Zmiana w art. 3 ust. 1 lit. c polega na rozszerzeniu pojęcia konwoju
  o materiały zawierające informacje niejawne.
- Dodanie nowego ust. 7 w art. 5 ma na celu usunięcie problemów Policji w
  realizacji jej obowiązków ustawowych. Obecnie ustawa z dnia 22 sierpnia 1997
  r. nie daje komendantowi wojewódzkiemu Policji prawa do sprawdzenia, czy
  przedłożony do uzgodnienia plan ochrony, o którym mowa w art. 7 ustawy,
  faktycznie dotyczy jednostek objętych ochroną obowiązkową, tj. wpisanych do
  ewidencji. Brak jest bowiem wymogu dołączenia do tego planu kopii lub odpisu
  decyzji administracyjnej o wpisie do ewidencji. Należy ponadto dodać, że w
  art. 48 ustawodawca penalizuje brak działań określonych w art. 5 ust. 1.
  Ściganie tego przestępstwa bez dostępu do informacji o tym, jakie obiekty,
  obszary lub urządzenia podlegają obowiązkowi ochrony, napotkałoby trudności.
- Nowelizacja art. 6 ustawy ma na celu usprawnienie procesu zatwierdzania przez
  Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji regulaminów ogólnych warunków
  wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń dla jednostek
  organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa
  Narodowego Banku Polskiego, Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji oraz
  zainteresowanych ministrów lub kierowników urzędów centralnych.
- Zmiany wprowadzone do przepisu art. 7 mają na celu zapobiegać samowolnym
  zmianom w organizacji ochrony, a także umożliwić Policji wpływanie na
  wcześniej uzgodniony plan, w przypadku wystąpienia zagrożeń nie przewidywanych
  w planie lub gdy przyjęte przedsięwzięcia okazały się nieskuteczne.
- Zmieniono brzmienie ust. 2 w art. 8. Koncesje na wykonywanie działalności
  gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia uzyskać może przedsiębiorca, a
  nie wewnętrzne służby ochrony. W takim przypadku do przedsiębiorcy stosuje się
  przepisy ustawy.
- Usunięto ust. 3 w art. 11. Wskazanie organu II instancji rozpatrującego
  odwołania od decyzji w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia na utworzenie
  lub działanie wewnętrznej służby ochrony jest zbędne ze względu na ure
  gulowanie powyższej kwestii w przepisach Kodeksu postępowania admi
  nistracyjnego.
- Przepis art. 15 ust. 2 wynika z potrzeby wyraźnego wyłączenia z zakresu
  koncesjonowania usług powszechnych. Reglamentacja tej działalności nie ma
  uzasadnienia merytorycznego. Zmiana ust. 2 jest konieczna przede wszystkim ze
  względu na potrzebę stworzenia podstaw do zwolnienia z reglamentacji już
  wcześniej zwolnionych z koncesjonowania usług związanych z przechowaniem, np.
  prowadzenie parkingów i szatni. Uregulowanie to istniało w przepisach wydanych
  do nieobowiązującej już ustawy z 1988 r. o działalności gospodarczej.
- Proponowane brzmienie art. 17 eliminuje zasadę, że w przypadku przedsiębiorcy,
  który jest osobą fizyczną, działalność nie może być prowadzona przez
  pełnomocnika przedsiębiorcy. Ta regulacja stwarzała podstawę do zarzutu
  niezgodności z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP.
  Uzupełniono ustawę o przepis określający, co powinien zawierać wniosek o
  udzielenie koncesji, określono wymagane dokumenty przy składaniu wniosku oraz
  proponuje się delegację do wydania rozporządzenia określającego wzór wniosku.
  Standardowy wniosek wyeliminuje długotrwałą procedurę uzupełniania informacji
  niezbędnych do sprawnego prowadzenia postępowania o udzielenie koncesji.
- Zmiany w brzmieniu art. 19 i 20 mają na celu doprecyzowanie już obecnie
  istniejących obowiązków przedsiębiorcy.
- Zmiana przepisu art. 23 przyznająca ministrowi właściwemu do spraw
  wewnętrznych możliwość upoważnienia, oprócz Komendanta Głównego Policji, także
  komendantów wojewódzkich Policji do przeprowadzenia kontroli działalności
  gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, ma na celu - z jednej
  strony uproszczenie dotychczasowej procedury, związanej z upoważnieniami, a z
  drugiej strony - odciążenie Komendanta Głównego Policji od formalistycznych
  czynności. Należy mieć na uwadze, że kontrole wykonywane są głównie przez
  funkcjonariuszy komend wojewódzkich Policji oraz organ koncesyjny.
- Zmiana w art. 25 polegająca na dodaniu ust. 4 uzupełnia dotychczasowe
  regulacje. Przepis ten określa warunki, jakie powinien spełniać pracownik
  ochrony wykonujący zadania ochrony w zakresie niewymagającym licencji.
  Ze względu na specyfikę działalności w zakresie ochrony, np. osób i mienia,
  pracownik ochrony - niezależnie od rodzaju wykonywanych czynności - powinien
  być osobą przede wszystkim nie karaną za przestępstwa popełnione z winy
  umyślnej i umyślne przestępstwa skarbowe, mającą pełną zdolność do czynności
  prawnych.
- Przepisem art. 26 ust. 1 pkt 7 rozszerza się obowiązek posiadania licencji
  pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia na pracowników ochrony
  wykonujących zadania w obiektach użyteczności publicznej, tam gdzie mają oni
  bezpośredni kontakt ze sferą działania dotyczącą dóbr chronionych człowieka.
  Wyższy poziom wymagań profesjonalnych usunie, choćby częściowo, przypadki
  naruszania dóbr chronionych. W ust. 3 proponuje się zmiany korygujące
  właściwość organów Policji i wariant postępowania w przypadku dotyczącym
  obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
- Nowe brzmienie art. 26 ust. 3 pkt 3 oraz art. 27 ust. 3 pkt 2 wiąże się z
  wprowadzeniem obowiązku złożenia egzaminu na licencję pracownika ochrony
  fizycznej pierwszego i drugiego stopnia przed komisją egzaminacyjną przez
  wszystkie uprawnione osoby, z wyłączeniem osób, które legitymują się tytułem
  zawodowym ochrony fizycznej osób i mienia lub dyplomem albo świadectwem szkoły
  wyższej w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia. Proponowane rozwiązanie ma
  na celu jednakowe traktowanie wszystkich ubiegających się o licencje
  pracownika ochrony fizycznej. Znosi się również obowiązek ukończenia kursu,
  pozostawiając sposób przygotowania się do egzaminu wyborowi osoby ubiegającej
  się o licencję. W związku z wejściem do Unii Europejskiej wskazuje się również
  na nową kategorię osób mogących otrzymać licencje, a mianowicie takie osoby,
  które w trybie odrębnych przepisów uzyskały decyzję w sprawie uznania
  kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony. Chodzi tu o ustawę z dnia 26
  kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii
  Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.
- Proponowane nowe brzmienie art. 27 ust. 1 wyłącza wykonywanie przez posiadaczy
  licencji drugiego stopnia ochrony fizycznej czynności, do których uprawniony
  jest posiadacz licencji pierwszego stopnia. Rozdzielenie tych uprawnień
  uzasadnia fakt, że posiadacz licencji drugiego stopnia uprawniony jest głównie
  do kierowania lub planowania (dyrektor, kierownik lub właściciel firmy) i w
  tym przypadku nie musi spełniać warunków fizycznych, wymaganych dla osób
  ubiegających się o uzyskanie licencji pierwszego stopnia.
  Powyższa zmiana pozwoli na wyeliminowanie trudności z jakimi borykają się
  osoby ubiegające się o licencje drugiego stopnia związane z bardzo specy
  ficznymi testami, np. w zakresie sztuki samoobrony.
  Jednocześnie zauważyć należy, że nie wyklucza się możliwości uzyskania przez
  te osoby licencji pierwszego stopnia.
  W proponowanym brzmieniu art. 28 i 29 nowelizowanej ustawy rozwija się
  specjalności zawodowe dające tytuł do ubiegania się o licencję pracownika
  zabezpieczenia technicznego pierwszego i drugiego stopnia. W związku z
  przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej wskazuje się
  również nową kategorię osób mogących otrzymać licencje, a mianowicie takie
  osoby, które w trybie odrębnych przepisów uzyskały decyzję w sprawie uznania
  kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony. Podobnie jak w przypadku licencji
  pracownika ochrony fizycznej chodzi tu o ustawę z dnia 26 kwietnia 2001 r. o
  zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
  kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.
- Art. 30 uzupełniono przez określenie organu właściwego do wydania licencji
  osobie niemającej miejsca zamieszkania na terytorium RP; wprowadzono także
  obowiązek poddania się badaniom i przedstawiania orzeczeń organom wydającym
  licencje.
- Propozycja nowego brzmienia art. 33 oznaczałaby likwidację istotnej dolegli
  wości dla osoby, która posiada licencję, a z jakichś powodów nie może lub nie
  chce tej działalności wykonywać. Pozostaje to w zgodności z zasadą ochrony
  praw nabytych. Nowy art. 33 ustala obowiązek opłaty za egzamin i zawiera
  delegację w zakresie jej ustalenia. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o
  ochronie osób i mienia nie stanowi bowiem o odpłatności za egzamin na licencję
  pracownika ochrony. Tymczasem egzamin taki jest, zwłaszcza w części
  praktycznej, najbardziej kosztownym elementem postępowania administracyjnego w
  sprawie wydania licencji pracownika ochrony.
  Zasadnym jest zatem wprowadzenie, przez nadanie nowego brzmienia art. 33,
  podstawy prawnej dla odrębnej opłaty pokrywającej koszty egzaminu.
  Wprowadza się również przepis ustanawiający prawo członków komisji
  egzaminacyjnej do wynagrodzenia za udział w pracach komisji.
- Projekt nakłada na Komendanta Głównego Policji obowiązek prowadzenia rejestru
  zawierającego dane osobowe oraz informacje o decyzjach i postanowieniach
  wydanych w postępowaniu w sprawie licencji pracownika ochrony fizycznej lub
  zabezpieczenia technicznego. Ponadto Komendant upowszechniał będzie wykaz osób
  posiadających ww. licencje. Powyższe pozwoli na sprawdzanie przez
  zainteresowane osoby, czy pracownik ochrony jest pracownikiem licencjonowanym,
  co ma szczególne znaczenie w kontekście treści art. 50a.
- Odnośnie do art. 34 należy wyjaśnić, że w toku prac nad rozporządzeniem
  Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań
  lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji i
  posiadających licencje pracownika ochrony fizycznej (Dz. U. Nr 30, poz. 299)
  uznano, że delegacja do wydania ww. aktu prawnego została zakreślona zbyt
  wąsko. W szczególności zabrakło w niej umocowania do uregulowania kwestii
  odwołań od orzeczeń lekarskich. Niniejsza nowelizacja eliminuje ww. braki.
  Ponadto w art. 34 wprowadzono nowy ust. 3, mający na uwadze eliminację
  powtarzania badań wymaganych niniejszą ustawą oraz wynikających z Kodeksu
  pracy. Badania związane z posiadaniem licencji traktuje się jako orzeczenia, o
  których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.
- W związku z potrzebą zagwarantowania sposobów do realizacji zadań ochrony osób
  i mienia w granicach chronionych obszarów i obiektów rozszerza się katalog
  uprawnień pracowników ochrony, określony w art. 36 ustawy, o uprawnienie do
  dokonywania kontroli osobistej oraz przeglądania bagaży i ładunku w środkach
  transportu w celu sprawdzenia, czy mienie chronione nie jest bezprawnie
  wynoszone lub wywożone oraz czy nie są wnoszone lub wwożone materiały
  niebezpieczne.
  Ponadto w art. 36 proponuje się uchylenie ust. 3, który stanowi zakaz użycia
  broni palnej w stosunku do kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd
  wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku oraz o widocznej
  niepełnosprawności, działającego nawet w sytuacji, gdy osoby te będą usiłowały
  pozbawić życia pracownika ochrony albo inną osobę. Konstruowanie takiego
  ograniczenia nie wydaje się celowe w kontekście brzmienia art. 36 ust. 1 pkt 5
  i ust. 2 ustawy, wskazujących szczególne przypadki, w których pracownicy
  ochrony mogą użyć broni palnej i określających zasady ochrony życia i zdrowia
  tych osób. Analogiczne uzasadnienie dotyczy skreślenia ust. 4 w art. 38, w
  kontekście treści ust. 3 tego artykułu.
- Przez zmianę dotychczasowego art. 37 przyznaje się pracownikowi ochrony prawo
  do stosowania ograniczonego katalogu środków przymusu bezpośredniego, także
  poza granicami chronionych obszarów i obiektów.
- W art. 36 i art. 39 ust. 1 wprowadzono określenie "broń palna bojowa" w
  miejsce "broni palnej", dostosowując tym samym nazewnictwo do używanego w
  ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52,
  poz. 525).
- W art. 38 ust. 2 uściślono delegację ustawową, uwzględniając działania
  pracownika po użyciu broni lub środków przymusu bezpośredniego.
  Dla doprecyzowania pojęć zmieniono również delegacje w art. 39.
- Proponowane nowe brzmienie art. 40 wprowadza zasadę wyposażania pracowników
  ochrony w broń i środki przymusu bezpośredniego przez przedsiębiorcę.
  Wyeliminuje to obecną nieuregulowaną praktykę różnych form własności i
  dysponowania tymi środkami poza czasem wykonywania zadań przez pracownika
  ochrony. Usunie to, przynajmniej w dużej części, zagrożenia mogące mieć
  miejsce w obecnym stanie prawnym (m.in. wypadki w domu, zagrożenie dla
  członków rodziny).
- Nowy art. 43 precyzyjniej od dotychczas obowiązującego określa zasady nadzoru
  Komendanta Głównego Policji nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych
  formacji ochronnych i stanem ochrony obszarów obligatoryjnie chronionych.
- W art. 41 wprowadzono zakaz noszenia broni palnej przy wykonywaniu ochrony
  imprez masowych.
- Przepis art. 47 jest uściśleniem upoważnienia ustawowego do tej pory
  istniejącego w ustawie, a dotyczącego współpracy formacji ochronnych z
  instytucjami państwowymi.
- Po art. 50 dodaje się art. 50a wprowadzający sankcję karną za zatrudnianie
  osób bez wymaganej licencji do wykonywania zadań ochrony osób i mienia takiej
  licencji wymagających oraz wobec osób, które nie posiadając licencji wykonują
  takie czynności. Powyższe jest związane z obowiązkami ustawowymi i ma na celu
  zdyscyplinowanie przedsiębiorców i pracowników ochrony do przestrzegania
  przepisów ustawy o ochronie osób i mienia w zakresie dotyczącym kwalifikacji
  pracowników ochrony do wykonywania zadań określonych w tej ustawie. Ma to
  związek z poziomem ochrony przed naruszeniem dóbr osobistych w trakcie
  czynności ochrony.
- W art. 2 proponuje się, aby osoby, które na podstawie dotychczasowych
  przepisów uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia,
  zachowały prawo do wykonywania czynności zastrzeżonych w niniejszej ustawie
  dla pracownika ochrony fizycznej posiadającego licencję drugiego stopnia, a
  pierwszego stopnia - do upływu ważności badań lekarskich uprawniających do
  posiadania licencji. Osobom, które na podstawie dotychczasowych przepisów
  uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i spełniają
  wymagania ustawowe wydawane byłyby nieodpłatnie, na ich wniosek, licencje
  pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
- Proponuje się, aby akty wykonawcze, wydane na podstawie upoważnień ustawowych
  zmienianych projektowaną ustawą, zachowały moc do czasu ich zastąpienia przez
  akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych, w brzmieniu nadanym
  tą ustawą, nie dłużej jednak niż 1 rok.


                        OCENA SKUTKÓW REGULACJI (OSR)

1.Podmioty, na które oddziałuje projektowana ustawa
  Projekt ma wpływ na:
  1) osoby, które są pracownikami ochrony lub chcą uzyskać kwalifikacje do
    wykonywania ww. zawodu,
  2) przedsiębiorców tworzących wewnętrzne służby ochrony i zarządzających
    obszarami, obiektami i urządzeniami podlegającymi obowiązkowej ochronie,
  3) przedsiębiorców, którzy uzyskali lub ubiegają się o uzyskanie koncesji na
    wykonywanie działalności gospodarczej o ochronie osób i mienia,
  4) organy administracji rządowej: koncesyjne oraz biorące udział w procesie
    wydawania licencji pracownika ochrony i uzyskiwania kwalifikacji koniecznych
    do uzyskania tych licencji.
2.Konsultacje społeczne
 Projekt był konsultowany z Polską Izbą Gospodarczą Ochrony Osób i Mienia,
  Dolnośląskim Związkiem Pracodawców Firm i Agencji Ochrony Osób, Mienia i Usług
  Detektywistycznych, Ogólnopolskim Pracowniczym Związkiem Zawodowym
  Konfederacji Pracy, Polskim Stowarzyszeniem Ochrony Osób, Mienia i Usług
  Detektywistycznych, Polskim Związkiem Pracodawców "Ochrona", Ogólnopolskim
  Stowarzyszeniem Producentów, Projektantów i Instalatorów Systemów Alarmowych
  "Polalarm", Ośrodkiem Kształcenia Policealnego O’Chikara, Federacją
  Konsumentów, Polską Izbą Systemów Alarmowych, Polskim Związkiem Firm Ochrony
  oraz Unią Polskich Organizacji Branży Ochrony, a także Związkiem Banków
  Polskich.
  W wyniku wymiany poglądów z podmiotami społecznymi, w tym w trakcie
  konferencji uzgodnieniowej zorganizowanej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i
  Administracji, w większości przypadków wypracowano wspólne stanowiska, w tym
  m.in. dotyczące projektowanych uregulowań odnoszących się do wymaganych
  kwalifikacji osób ubiegających się o licencję pracownika zabezpieczenia
  technicznego oraz zakresu czynności, do których wykonywania uprawnia licencja
  drugiego stopnia.
  Nie uwzględniono natomiast postulatu powołania w drodze przedmiotowej
  nowelizacji instytucji rzeczoznawcy (eksperta) ochrony osób i mienia o spe
  cjalności fizycznej lub technicznej ochrony, którego kwalifikacje byłyby
  potwierdzone dyplomem nadawanym przez branżową organizację samorządu
  zawodowego lub gospodarczego. Według propozycji osoby te miałyby być wpisane
  do rejestru osób uprawnionych do wykonywania zadań opiniodawczych prowadzonego
  przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Osoby takie m.in.
  opiniowałyby plany ochrony, przed przekazaniem ich Policji do uzgodnienia.
  Propozycja powyższa wykracza poza zakres ustawy o ochronie osób i mienia, w
  której pojęcie rzeczoznawcy lub eksperta ochrony nie występuje. Instytucja
  taka nie wiąże się bowiem z regulacją odnoszącą się do określonej sfery
  koncesjonowanej działalności gospodarczej. Nowelizowana ustawa ogranicza się
  bowiem do ustanowienia wyjątków od zasady swobody działalności gospodarczej.
  Przedmiotowy postulat może być natomiast przedmiotem odrębnej inicjatywy
  ustawodawczej.
  Nie przychylono się do propozycji wykreślenia fakultatywnej przesłanki odmowy
  udzielenia przedsiębiorcy koncesji ze względu na zagrożenie dóbr osobistych
  obywateli. Pominięcie tej negatywnej przesłanki spowodowałoby konieczność
  udzielania koncesji przedsiębiorcom wprawdzie nie karanym, ale przeciwko
  którym prowadzone jest postępowanie karne albo które dopuściły się czynu
  karalnego ściganego na wniosek.
  Ponadto nie uwzględniono propozycji wprowadzenia - w przypadku cofania
  koncesji - obligatoryjnego, w miejsce fakultatywnego, zasięgania opinii
  organizacji pracodawców i przedsiębiorców o przedsiębiorcy będącym członkiem
  takiej organizacji. Przepis taki nie miałby wpływu na ostateczną decyzję
  organu, a przedłużałby postępowanie, np. w sytuacji, gdy wydano orzeczenie
  sądowe o zakazie wykonywania działalności.
  Nie przychylono się również do uwagi dotyczącej skreślenia przepisu karnego
  zawartego w art. 50a, penalizującego sytuację, w której przedsiębiorca
  zatrudnia do wykonywania zadań ochrony wymagających licencji pracowników nie
  licencjonowanych. Wprowadzenie w ustawie ww. obowiązku powinno zostać
  uzupełnione o wskazanie sankcji za jego niedopełnienie.
  Nie uwzględniono również propozycji zmiany art. 50 ustawy w części dotyczącej
  wysokości kary pozbawienia wolności do lat 5 na karę do lat 3, w przypadku gdy
  pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył uprawnienia lub
  nie dopełnił obowiązku i naruszył w ten sposób dobro osobiste obywatela. Dobro
  osobiste człowieka (często życie i zdrowie) podlega restryktywnej ochronie
  prawnej. Naruszenie dobra osobistego musi zatem skutkować zdecydowaną
  odpowiedzią właściwych organów, które muszą mieć skuteczne instrumenty
  reagowania na naruszenie prawa w tym zakresie.
  Zgłaszane w trakcie prac nad projektem ustawy propozycje zmiany brzmienia
  przepisu art. 2 pkt 5, dotyczącego definicji ochrony mienia, przez
  rozszerzenie tej definicji o szkody będące następstwem zdarzeń losowych albo o
  szkody będące następstwem innych niż przestępstwa lub wykroczenia czynów
  wyrządzających szkodę tym dobrom nie zostały w przedłożonym projekcie
  uwzględnione. Rozszerzenie definicji ochrony mienia o zdarzenia losowe
  powodowałoby objęcie koncesjonowaniem działalności w zakresie ochrony
  przeciwpożarowej, ochrony przed powodziami, uderzeniami piorunów itp.
  działaniem sił przyrody. Również włączenie do definicji szkody w mieniu
  powstałej w inny sposób niż działania przestępcze czy stanowiące wykroczenia,
  powodowałoby objęcie szkodą każdego przypadku szkody w rozumieniu Kodeksu
  cywilnego, a więc nie mającej związku z działaniami przestępczymi lub wykro
  czeniowymi. Tak szeroka definicja powodowałaby konieczność daleko idących
  zmian, np. w zakresie uprawnień pracowników ochrony w sytuacjach, w których
  mogą powstać szkody cywilne. Zmieniłoby to zakres przedmiotowy ustawy
  niezgodnie z intencją projektodawcy.
  Podnoszono również zasadność zamieszczania w koncesji imienia i nazwiska osoby
  uprawnionej albo wchodzącej w skład organu uprawnionego do reprezentowania
  przedsiębiorcy, pełnomocnika, w przypadku gdy został ustanowiony do kierowania
  działalnością objętą koncesją oraz wskazanie osoby lub osób posiadających
  licencję pracownika ochrony drugiego stopnia z określeniem zakresu oraz numeru
  licencji. Uwaga podyktowana była względami technicznymi, aby przeciwdziałać
  konieczności legitymowania się (np. w przetargach) kilkoma decyzjami zmienia
  jącymi koncesję, ponieważ dość częste zmiany osobowe w reprezentacji spółek
  wymuszają konieczność zmiany danych objętych koncesją.
  Aby wyjść naprzeciw takim uwagom, organ koncesyjny przyjmie praktykę, że dane,
  o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy, a dotyczące pełnomocników oraz
  członków zarządu i prokurentów będą zamieszczane na karcie 2 koncesji i tylko
  ona będzie podlegała wymianie (będąc zawsze tekstem jednolitym obejmującym
  wszystkie zmiany), zaś karta 1 koncesji, w przypadku zmian, o których wyżej,
  nie będzie podlegała zmianom.
  Nie uwzględniono propozycji Polskiego Związku Pracodawców "Ochrona"
  dotyczących zmiany art. 7 ustawy.
  Charakter proponowanej zmiany ograniczał się do zastąpienia wyrazów "stan
  etatowy" wyrazami "rodzaje i czas trwania posterunków ochronnych". Przez "stan
  etatowy" należy rozumieć liczbę pracowników ochrony przewidywaną do realizacji
  planów ochrony i jest to informacja istotna z punktu widzenia wskazania
  formacji ochronnej. Do wykonania tych samych zadań przez wewnętrzne służby
  ochrony trzeba przewidzieć większy stan etatowy pracowników ochrony, niż gdy
  zadania będą wykonywane, w ramach usługi, przez koncesjonowany podmiot.
  Sześcioletnia ukształtowana praktyka związana z planami ochrony, informacje na
  temat "rodzaju i czasu trwania posterunków" umiejscawia w części opisującej
  "zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki".
  Przyjęcie natomiast propozycji, aby o zmianach w organizacji ochrony kierownik
  jednostki niezwłocznie zawiadamiał pisemnie właściwego komendanta woje
  wódzkiego Policji, który następnie mógłby zdecydować o konieczności uzgod
  nienia tych zmian, niesie poważne ryzyko czasowego osłabienia ochrony
  jednostki. Przykładowo może zaistnieć sytuacja, w której kierownik jednostki,
  w ramach obniżenia kosztów, nie bacząc na stan bezpieczeństwa, uznał za
  stosowne zredukowanie stanu etatowego pracowników ochrony i zwolnił tych
  pracowników. Jeżeli post factum powiadomi o tym komendanta wojewódzkiego
  Policji, to do czasu podjęcia przez organ Policji prawem przewidzianych
  kroków, np. poinformowania kierownika jednostki o konieczności uzgodnienia
  tych zmian lub wszczęcia postępowania administracyjnego o odmowie uzgodnienia
  planu, sankcjonowane byłoby obniżenie poziomu ochrony.
3.Wpływ projektowanej regulacji na sektor finansów publicznych (budżet
  państwa i budżety jednostek samorządu terytorialnego)
  Rozwiązania zawarte w projektowanym akcie prawnym nie spowodują ujemnych
  skutków finansowych dla budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu
  terytorialnego.
  W związku wejściem w życie znowelizowanej ustawy o ochronie osób i mienia
  wpływy do budżetu państwa należałoby natomiast szacować na kwotę 4,8 mln zł.
  Projekt ustawy, w odróżnieniu do obowiązującego aktu prawnego, wprowadza dwa
  tytuły do wnoszenia przez osoby ubiegające się o uzyskanie kwalifikacji do
  wykonywania zadań ochrony osób i mienia opłat do budżetu państwa. Są to opłaty
  związane z licencjami pracownika ochrony, tzn. opłata za wydanie licencji i
  opłata za egzamin.
  Można przyjąć, że rocznie ok. 12 000 osób otrzymuje licencję pracownika
  ochrony (dane z 2003 r.), a zatem wpływ do budżetu państwa z tego tytułu
  będzie wynosił ok. 1,8 mln zł. Do egzaminu na licencję pracownika ochrony
  fizycznej przystępuje rocznie ok. 20 000 osób (w tym osoby zdające egzaminy
  poprawkowe). Koszt przeprowadzenia egzaminu można oszacować na kwotę 150 zł od
  osoby. Zatem wpływy do budżetu państwa z tytułu opłat za przystąpienie do
  egzaminu można oszacować na kwotę 3 mln zł.
4.Wpływ projektowanej regulacji na rynek pracy, konkurencyjność wewnętrzną i
  zewnętrzną gospodarki oraz sytuację i rozwój regionów
  Charakteryzując i oceniając przewidywane skutki związane z wejściem w życie
  ustawy należy stwierdzić, że nie spowoduje ona zasadniczych zmian na rynku
  pracy. Przewidywania takie wynikają z tego, że pomimo rozszerzenia, na
  zasadzie art. 26 ust. 1 pkt 7, zakresu usług ochrony, których wykonywanie
  przez pracowników wiązać się będzie z posiadaniem przez nich kwalifikacji
  wynikających z licencji, to przy istnieniu obecnie około 110 tys. pracowników
  posiadających już licencje (a proces szkolenia pracowników jest
  kontynuowany), pracodawcy mogą kierować pracowników z licencjami do
  wykonywania zadań w miejscach użyteczności publicznej ze stanowisk pracy,
  przy których nie wymagane są licencje. Uzasadnieniem rozszerzenia wymagań
  jest potrzeba zwiększenia bezpieczeństwa obywateli i nienaruszalności ich
  dóbr chronionych.
  Projekt nie wpłynie na konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki
  oraz na sytuację i rozwój regionalny.
  Projekt ustawy zapewnia wewnętrzną spójność systemu prawa.



______________________________________________________________________________
[1] Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r. o
 Policji, ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz
 ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim.

[2] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z
 2002 r. Nr 19, poz. 185, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 113, poz. 984,
 Nr 115, poz. 996, Nr 153, poz. 1271, Nr 176, poz. 1457 i Nr 200, poz. 1688,
 z 2003 r. Nr 90, poz. 844, Nr 113, poz. 1070, Nr 130, poz. 1188 i 1190, Nr
 137, poz. 1302, Nr 166, poz. 1609, Nr 192, poz. 1873 i Nr 210, poz. 2036, z
 2004 r. Nr 171, poz. 1800, Nr 179, poz. 1842, Nr 210, poz. 2135, Nr 273,
 poz. 2703 i Nr 277, poz. 2742 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 70.

[3] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z
 2003 r. Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302, Nr 149,
 poz. 1451 i 1452, Nr 162, poz. 1568, Nr 200, poz. 1953 i Nr 210, poz. 2036
 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257, Nr 54, poz. 535, Nr 92, poz. 884, Nr 121,
 poz. 1264, Nr 173, poz. 1808 i Nr 273, poz. 2703.
SKARGA DO PIP
 

W jaki sposób należy zgłosić do Państwowej Inspekcji Pracy skargę na naruszanie praw pracowniczych? 

Skargi dotyczące naruszania praw pracowniczych mogą być zgłaszane do Państwowej Inspekcji Pracy pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.
Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007r. Nr 89, poz. 589) inspektor pracy jest zobowiązany do nieujawniania informacji, że kontrola przeprowadzana jest w następstwie skargi, chyba że zgłaszający skargę wyrazi na to pisemną zgodę.
W przypadku zastrzeżeń co do postępowania inspektora pracy, można złożyć skargę do okręgowego inspektora pracy właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy.

Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
 
Użycie broni palnej
 

Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia.
Pracownik ochrony zgodnie z §2 rozporządzenia przed użyciem broni palnej jest obowiązany:
•po okrzyku ,,Pracownik ochrony” wezwać osobę do zachowania zgodnego z prawem , a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy,
•w razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym powyżej, zagrozić użyciem broni palnej, okrzykiem ,,Stój bo strzelam”,
•oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu pracownika ochrony lub innej osoby, a czynności wcześniej opisane okażą się bezskuteczne.
W przypadku gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia pracownika ochrony lub innej osoby, nie jest on zobowiązany ani do zagrożenia użyciem broni palnej, ani też do oddania strzału ostrzegawczego.

 

=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=