STAN WYŻSZEJ KONIECZNOŚCI

Art. 26 Kodeksu karnego.

Nie popełnia przestępstwa , kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego .

Nie stosuje się, jeżeli sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić, nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste. Pojęcie niebezpieczeństwa – jego źródłem może być działanie sił przyrody /powódź, pożar/ albo zachowanie się ludzkie prawne lub bezprawne. Działając w stanie wyższej konieczności, sprawca poświęca jakieś dobro, przy czym formalnie rzecz biorąc, poświęcenie tego dobra jest przestępstwem, np. uszkodzenie mienia, przekroczenie uprawnień. Jednakże ze względu na szczególną sytuację, w której działa sprawca, nie popełnia on przestępstwa /np. kierowca prowadzący samochód unikając najechania na pieszego, który nagle wtargnął na jezdnię skręca w bok uderzając w przystanek/.

Stan wyższej konieczności charakteryzują 3 podstawowe zasady:

a/ subsydiarnościb/ proporcjonalnościc/ wyłączenia

ad. a/ zasada ta określa, że działania ratujące dobro chronione prawem można podjąć dopiero gdy nie można było uniknąć niebezpieczeństwa inaczej. Przykładem jest uniknięcie przejechania pieszego poprzez wykonanie manewru ominięcia i zjechanie z drogi nawet kosztem uszkodzenia samochodu. Również w przypadku napadu na konwój wartości pieniężnych, gdy kierowca najedzie na sprawcę napadu w celu uniknięcia kraksy i zneutralizowania sprawcy, działa w stanie wyższej konieczności.ad. b/ zasada ta określa jednoznacznie, że dobro poświęcone nie może mieć wartości większej niż dobro ratowane. Dobro poświęcone może zatem być mniejsze od dobra ratowanego lub równe dobru ratowanemu.ad. c/ z zasady wyłączenia wynika obowiązek nałożonej na pewne grupy ludzi przez ustawę szczególnej troski o dobra prawem chronione. Ryzyko narażenia na niebezpieczeństwo własnych dóbr, w tym zdrowia a nawet życia jest uwzględnione w obowiązkach pracownika ochrony.

Przekroczenie granic stanu wyższej konieczności może mieć miejsce, gdy:

niebezpieczeństwo nie stało się bezpośrednie, czyli w danym czasie jeszcze nie zagrażało, było tylko potencjalne lub minęło.działanie podjęte w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu spowodowało, że dobro poświęcone miało większą wartość niż dobro ratowane.można było istotnie zmniejszyć niebezpieczeństwo lub uniknąć w inny sposób niż poświęcenie jakiegoś dobra.

SKARGA DO PIP
 

W jaki sposób należy zgłosić do Państwowej Inspekcji Pracy skargę na naruszanie praw pracowniczych? 

Skargi dotyczące naruszania praw pracowniczych mogą być zgłaszane do Państwowej Inspekcji Pracy pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.
Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007r. Nr 89, poz. 589) inspektor pracy jest zobowiązany do nieujawniania informacji, że kontrola przeprowadzana jest w następstwie skargi, chyba że zgłaszający skargę wyrazi na to pisemną zgodę.
W przypadku zastrzeżeń co do postępowania inspektora pracy, można złożyć skargę do okręgowego inspektora pracy właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy.

Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
 
Użycie broni palnej
 

Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia.
Pracownik ochrony zgodnie z §2 rozporządzenia przed użyciem broni palnej jest obowiązany:
•po okrzyku ,,Pracownik ochrony” wezwać osobę do zachowania zgodnego z prawem , a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy,
•w razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym powyżej, zagrozić użyciem broni palnej, okrzykiem ,,Stój bo strzelam”,
•oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu pracownika ochrony lub innej osoby, a czynności wcześniej opisane okażą się bezskuteczne.
W przypadku gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia pracownika ochrony lub innej osoby, nie jest on zobowiązany ani do zagrożenia użyciem broni palnej, ani też do oddania strzału ostrzegawczego.

 

=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=